با سلام به همه دوستان عزيز

با شروع امتحانات نهايي تا اطلاع ثانوي از اينجانب خبري نيست .

دوستان عزيز من اينجانب چند سوال مطرح كردم و از شما دوستان درخواست ميكنم تا به روز شدن بعدي

وبلاگ به اين سوالات پاسخ دهيد

به اين سوال فقط بچه هاي مدرسه ما پاسخ دهند :1-ظر شما در مورد آزادي از دبيرستان چيست ؟

2-به نظر شما اين جمله (متعلق به همه كس و همه چيز هستند اما كسي نمي تواند آنها را به كسي يا كاري پايبند كند) در متولدين كدام ماه از سال صدق ميكند ؟

3-با شخصيت ترين افراد متولد چه ماهي هستند؟

4-ضرب المثل :از كوزه همان برون تراود كه در اوست تا چه اندازه حقيقت دارد ؟

5-چقدر در زندگي احساس خوشبختي مي كنيد؟

6- تا چه ميزان به آرمان هايي كه به آنها فكر ميكنيي ميرسيد ؟

7-بهترين شانس يا اتفاق زندگي شما چيست؟

8-تا چه ميزان به زندگي مثبت نگاه مي كنيد؟

دوستان عزيز ان شاا... در تابستان موضوعات مورد سوال شده به بحث گذاشته مي شود از

دوستاني كه پاسخ هاي طولاني به اين سوالات دارند خواهشمندم پاسخ خود را به kaaaktos66@yahoo.comhvshg  ارسال نماييد .

دوستان عزيز من به تمام اين سوالات در طول تابستان پاسخ خواهم داد و دلايل علمي و قانع كننده اي براي سوالات دارم اما مي خواهم نظر شما را در مورد سوال ها بدانم . خواهشمندم من را با پاسخ هاي مفيد خود خرسند سازيد.

با تشكر .

دوستان عزيز شديدا به دعا محتاجيم .

اميدوارم روزگار به كام شما شيرين باشه .

خيلي دوستون دارم .

دلم براي همتون تنگ شده .

2aيادتون نره (هر كس 2aنكنه منم براش 2aنميكنم )

ان شا ا... خير بببنيد

خدا حافظ

دلايل بسيار دارد كه من چند روزي رو upنبودم .

بعدا بعد مفصل توضيح خواهم داد .

اما مهمترين دليل آن آغاز امتحانات معرفي يعني نيم ترم دوم است .

اميدوارم كه همه شما و دوستان عزيزم در اين سال نو موفق و پيروز باشند.

برايم دعا كنيد تا امتحانات را به خوبي سپري كنم

با تشكر .

مدير وبلاگ : كاكتوس 66

سلام دوستان امروز ياد يه جمله اي افتادم خيلي توجه منو به خودش جلب كرد !

جايي خوندم كه:

مرا غمي كه ز روز قيامت است اين است كه روي مردم دنيا را دوباره بايد ديد .

نظر شما چيه ؟

 اونـــا کــه میــمیرن مـیرن  تــــو بــرزخ

قـاطـی میشـن اهــل  بهشت و دوزخ

کـــار همـــــه اونجــــا  بخـور بخـــوابــه

تــــا روز آخــــر ،  کــه حساب کتــابــه

اونجــــــا یـــــــه سـیستم  اداری داره

واســــــه خودش  ســاعت کاری داره

سیـستِم اونجــــارو  میگـــن عــالیــه

کـــلِّ لـــــــوازمــــش دیجـیـتــا لـیــــه

فــرشتــه ای هست  کـه کارش  اینه

صُب تـــاشـب اونجـا  بگیـــره  بشینه

کـارکـه نباشه  حــوصله ش  سرمیره

میشـینه بـا کــــامـپیــوتــــر  ور  مـیره

مـیخواس  تــــوی  کـامپـــیوتـر بگــرده

رف تـــو  پــــروفـــایل  یــه  پیره مــرده

کــــامپیوتــر یکی  دو  دفه  گف: دینگ

پـــرید  توی   گــزینه ی   "  دیپورتینگ "

فرشته هه دسپاچه شد کلیک کــــرد

کامپیوتر بدجوری  جیکّ وجـیک کـــــرد

یهــــو در یـــــــه قــبر کهــنــــه  وا شد

یـــــه پیــــره مـرد بـــــــا شکـوه پا شد

ازش ســـوال کـــــــردن اسـمت چیـــه

گفـت: ابــوالقــــــــــاسم فـــردوسیـــه

یکـی دوروز نشس تـــــوی یــــه میدون

دیـد نمیشه پـــا شـد اومــد تـــو تهرون

زمـین نفس کشـــید و بــرفــا آب شــد

بهـــــــار اومـد دوبـــــــاره انقــلاب شـد

هـــوای تهــــرون یــه نمه ملــس بــــود

مــزّه ی زنـــدگی حســابی گــــس بود

باز شب عــید اومــد و رختــا نـــــو شد

فصـــل شلــــوغــی و بـــدو بــدو شــد

شاعر شـــــــاهنــامه خوشحـــال شد

دستـای اون رو شـونه هاش بــال شد

بعــد هـــــــزار و چــند ســـــــال دوری

اومده بود چهـــــار شنــبه ســــــــوری

آتــیـش  روشــن جـــوونهـــــارو  دیـــد

اونم یه بــــار از روی  آتیــــش پـــــریــد

مـــامـــورا  اومـدن  بهـش  گیــــر دادن

چن نفـــری  دور و  ورش واســتــــادن

بــا حـرفاشـون کلی بهش نیــش زدن

گـــــرفــتــنــو  ریشــــشو  آتـیـش زدن

شاعــر شاهنـــــــــامه بـــا حــــال بــد

رفت و نشــس ریشـــشو بــــا تـیــغ زد

خـلاصــــــه، تصـمیـــم گـرف نــــو بشه

صــاحب کت شلـــــوار و پالتـــــو بشـه

رف جلـــــو مغـــــازه پشـت ویتــریـــــن

دیـد همه ی لبـــاسا هَـس مـدین چین

مـو بـه تنـش همـون دقیقه سیــخ شد

یـه خورده واستاد به لبـاســـا میخ شد

مغــــازه داره  گفــت : عــزّت زیـــــــــاد

دایــی ، بــــرو کنــــار بذار بــــاد بیــــاد

بـــــا اینــکه چــرت و پـرت گفت یــــارو

شـاعـر شاهنـــــــامه رفـت اون تــــــو

بــــه قـول مــا یـه خورده پالتار خریـــــد

شــال و کـلاه و کـت و شلـوار خریــــد

دستــشـو تـــو جیب بغـل فـــرو کــــرد

اشــــرفــی قـــــــرن چهــارو رو کــــرد

شـــــاعـــر مــــــا بعد خـــــرید هنگفت

به شیوه ی خودش به اون جوون گفت:

شمـا را چه رفته ست کاینسان خـُلید؟

چــــــرا جــمــلـــه ژولـــیده و بُنجـُلید؟

چــــرا سیــخ سیـخــی شــده مویتان؟

چـــــرا مــثل زنهـــاست ابـــــرویتـــان؟

تـو مردی اگــــر، چیست آن موی مِش؟

بـــرو از سیــــــاوش خجــــالت بکـــش

هــــزاران چــو تــــو لندهــــــــــور پلیـد

نیرزد بــه یک مــــــــوی گـــُرد آفــریـــد

اگــــر لشکــــر انگيـــــزد اسفنـديـــــار

دگـــر مـــــوی مِش کرده نــايد به کــار

تــورا پــــاردم گــــردد آنگـــــه عِنـــــان

همی می کنی پشـت بــــر دشمنــان

تــــویی کـــه بـــــه مـن تکّه انداخــتی

گمـــــــانم مــــــرا خــــــوب نشناختی

ابـــوالقــــــــــــاسمم بنده ، فردوسیََم

حکیـــــــــــم زبــــــان آور طــــــوسیَم

کنون زیـــــــــــر این گنبد نیـل فــــــام

همــــه مــر مـــرا می شناسند نــــام

یــــه لحظـــه بعــــدِ اون صـدای کلفت

مــــرد فروشنده بــه فــردوسی گفت:

خودت که نـــــه، میدونتــو میشناسـم

از تـــو کسی چیـــزی نگفتــه واســم

ببینمت، تــــــو شاعــری راس راسی؟

"مــــریم حیـدر زاده" رو میشنـــاسی؟

راستی یه چی بخوام، ازت بر میـــــاد؟

ترانـــــه ی  رپ  از  کارات  در میـــــاد؟

پسر خالـه م میخواد کاست جم کنــه

یه چیزایی میخواد سر هـــــــــم کنــه

میخوام بـــــراش چیــزای مشتی بگی

هفش تـا شعـر شیش و هشتی بگی

بیـــــا ، اینم یـــه کـــاغذ و یـه خودکــار

یــــه چی بگوتومایه های " شاهکــــار"

امّـــا تــورو جـــون مـــامــانت استـــــاد

چیزی نگی که گیــــر بــدن تو ارشـــاد

شاعــر شاهنــــامه   ســر تکـون داد

هیچّی نگف، فقــط پـــا شد راه افتـاد

دید نمیتـونـه بـــــا همــــه  بجنگــــــه

هرجـــا کـــــه میره آسمـون یــه رنگه

بنـده خـــدا دلش میخواس خیلی زود

دوبــــــــاره بــــرگـرده همونجــا که بود

طفلی نشس  همینجوری غصّه خورد

یه روز نوشتند ، کــه دق کـــرد و مـرد

سلام دوستان

سال نو را به همه شما تبريك مي گويم .

توي اين چند روزي كه من نبودم يعني به وبلاگ سر نزدم اتفاقات زيادي افتاد كه بعضي هاش قابل ذكر و بعضي غير قابل ذكر است .

حالا ميخوام راجع به يكي از اين موضوع ها با شما صحبت كنم . لطفا نظر خودتون رو حتما بيان كنيد .

همانطور كه ميدانيد من دانش آموز سال سوم رشته تجربي هستم و به اميد خدا سال  ديگه قراره كه كنكور بدم . خيلي نگرانم خيلي...........

اول اينكه واقعا كنكور قبول مي شوم يا نه ؟

دوم چه رشته اي قبول مي شوم؟

خدا كنه يه رشته خوب باشه بهش علاقه مند باشم نه اينكه از سر اجبار يا اينكه بي كار نباشم اونو بخونم.!

كدام دانشگاه قبول مي شوم ؟

همه اين نگراني ها به كنار . من نگرانم كه اگر يه رشته حد اقل معمولي قبول نشوم بايد با اطرافيانم چطور كنار بيام؟

پدر و مادرم مثل همه پدر مادر ها آرزوي موفقيت رباي من دارند حالا اون موفقيت در راهي باشه كه خداي من و خود من راضي باشيم .

اما ديگران چي؟

اطرافيان از من يه شناخت ديگه اي دارند آنها فكر ميكنند من هنوز مثل زماني كه دوره راهنمايي بودم درسم عاليه. آنها نميدانند كه من حالا توي مدرسه اي درس مي خونم كه با مدارس ديگه كمي فرق داره . امتحانات كمي مشكل تره درخواست دبير از دانش آموز بيشتره و مشكلات و سختي هايي كه من با اين كه 2 ساله توي اين مدرسه درس ميخونم هنوز كامل با آنها  كنار نيامدم .

همين 2-3 روز پيش بود كه يكي از آشنايان از من پرسيد : دوست داري در چه رشته اي تحصيل كني ؟ من با كمال اشتياق گفتم : رشته جنگل داري يا منابع طبيعي دانشگاه كشاورزي استان مازندران .

ناگهان جواب شنيدم : نه تو بايد رشته بهتري قبول بشي در ضمن اين رشته بازار كار نداره !

من كه واقعا ناراحت شده بودم از اينكه اون فرد به جاي اينكه منو تشويق كنه و راجع به خوبي هاي اين رشته برام صحبت كنه و البته مشكلات اين رشته رو هم گوش زد كنه احساس بدي به من دست داد توي ذهنم اينطور فكر كردم كه آيا اگر من اين رشته را بخونم و به فرض فوق ليسانس هم بگيرم بي كارم ؟ اصلا تا به حال به شغل يا كار كردن فكر نكردم !

اما اصل موضوع من خيلي وقته كه ديگه اون بچه اي كه هميشه معدلش 19 بود نيستم اما توي افكار ديگران اين طور جا افتادم .

حالا كمك ميخوام كه چطور خودم رو خود واقعي ام رو به ديگران معرفي كنم؟

واكنش ديگران چه خواهد بود ؟

نظر شما چيه ؟

گاهي بعضي آدمها اتفاقاتي توي زندگيشون به وجود مي آيد كه آنها ازش الهام ميگيرند

در واقع اميد ميگيرند و زندگي را بهتر ادامه ميدند يه جورايي زندگي من هم همينطوره البته هنوز اميد كامل نگرفتم اما تقريبا به خاطر يه سري اشخاصه كه درس ميخونم و زندگي ميكنم (برام دعا كنيد تا من كنكور قبول شم ) تا آرزويم نا اميد نشود .

البته گفته باشم 60در صد به خاطر وجود خودمه 40درصد براي ديگران زندگي ميكنم

من اميد دارم كه افرادي كه توي ذهن من هستند و من به خاطر آنها زندگي ميكنم حتما به ياد من هستند.

اميدوارم تلاشم براي زندگي و قانع كردن آنها و فهماندن به آنها كه براي آنها زنده هستم بي نتيجه نمونه و من نا اميد تر از هميشه نباشم .

به اميد رسيدن به ارزويم و به اميد رسيدن آرزويم به آرزويش

ان شا ا...

سرمشق های آب ،بابا، یادمان رفت

رسم نوشتن با قلمها یادمان رفت

گل کردن لبخند های همکلاسی

در یک نگاه ساده حتی یادمان رفت

ترس از معلم ٬ حل تمرین٬ پای تخته

آن روزها ی بی کلک را یادمان رفت

راه فرار از مشق های زنگ اول

ای وای ننوشتم آقا ،یادمان رفت

آن روزها را آنقدر شوخی گرفتیم

جدیت تصمیم كبری یادمان رفت

شعر خدای مهربان را حفظ کردیم

یادش بخیر، اما خدا را یاد مان رفت!

در گوشمان خواندند رسم آدمیت

آن حرفها را زود اما یادمان رفت!

فردا چه کاره می شوی ٬موضوع انشاء

ساده نوشتیم، آنقدر تا یادمان رفت

دیروز تکلیف آب، بابا بود و خط خورد...

تکلیف فردا، نان و بابا، یادمان هست؟

امروز مي خواهم بدون هيچ مخفي كاري راجع به يكي از دبيران مدرسه صحبت كنم .

دبيري كه خيلي مهربان و دل سوزه اما در عين حال كمي ......

اين دبير مهربان ما امسال دل يه شاگردي رو براي چندمين بار به درد آورود .

شاگردي كه كه نميدونم چرا اما درس شيمي اش كمي ضعيفه

روز چهارشنبه بود دبير شيمي كنار اون شاگرد نشست.

يكي از دانش آموزان پاي تخته مشغول تدريس يكي از درسها بود

چند لحظه بعد دبير به دانش آموز گفت : خانم xدرساتو كه مي خوني ؟

دانش آموز : بله

دبير : مسئله هايي كه امروز مثال زديم و حل ميكني؟

دانش آموز:بله

دبير : آفرين . بچه خوبي شدي . تو به من بعد از امتحان ترم قول دادي .

دانش آموز كه از قبل ناراحتي هاي زيادي از دست اين معلم داشت آرام شروع به گريه كرد و يواش يواش ساكت شد دبير در حال نوشتن بود . نمي دانم چي مي نوشت ولي اي كاش نمي نوشت .

يه دفعه يكي از بچه هاي درس خوان كلاس پرسيد: ميشه به ما بگوييد چه مي نويسيد؟

دبيربه شوخي گفت : سوالاتي براي تكليف عيد

دانش آموز درس خوان: اي بابا حالا تو 13 روز تعطيلي هم بايد درس بخوانيم؟!!

يه دفعه دبير رو كرد به شاگردي كه كنارش نشسته بود و درسش ضعيف بود و گفت: انگار در طول سال درس ميخوندن كه توي طعتيلات عيد هم درس بخوانن.

حالا شما بگوييد اين جواب دانش آموز درس خوان بود يا كنايه اي دردناك به دانش آموز ضعيف ؟!!!

دانش آموز از  درد اين كنايه آنقدر گريه كرد و آنقدر گريه كرد كه خدا ميداند و خدا ......

جالب اينجاست كه معلم از او پرسيد براي چه گريه ميكني ؟

از چيزي ناراحتي ؟

دلت گرفته ؟

از دست من كه ناراحت نيستي؟

متاسفم براي اين دبير كه خودش رو زد به كوچه علي چپ. ميترسم خدايي ناكرده گم بشه؟!!!